Γύρω γύρω γύρω!

Η μικρή μας Αννούλα έμαθε εδω και 15 περίπου μέρες να γυρίζει βαρελάκι…μισό βαρελάκι βέβαια μιάς και γυρναει μπρούμυτα αλλα δέ μπορεί να ξαναβρεθεί ανάσκελα… κάθε 5 δευτερόλεπτα που είναι μέσα στο πάρκο γυρναει και επειδή δε μπορεί να ξανάρθει στα ίσα της, ακούς ξαφνικά κάτι ποντικο-στριγγλιές «ιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι»  που σημαίνουν:» έλα να με γυρίσεις» , ή κατι τέτοιο… Μπορώ να πω πως τοσες μέρες είναι βραχνιασμένη.
Το κακό όμως είναι να την εχεις δίπλα σου να κοιμάται στο πορτ μπεμπε και να στο κανει αυτό μέσα στη μαύρη νύχτα. Δυο νυχτες στη σειρά   ξυπνούσε και φώναζε… Γιαυτό και πήρα την απόφαση (επιτελους) να τη πάμε στο δωμάτιό της στο κρεββατι της που έχει άπλετο χώρο και δε στριμώχνεται. Κατεβάσαμε τέρμα κάτω το επίπεδο του κρεββατιού μη τη πατήσουμε όπως με τη Βίκυ που ξαφνικά μια μέρα γυρω στους 7-8 μηνες σηκώθηκε και βούτηξε απο κάτω!

Βασικά προβληματιζόμουν και τοσο καιρό δε την πήγαινα μόνιμα  γιατι φοβόμουν πως θα βρώ καμια μέρα τη Βίκυ στο κρεββάτι της Άννας μιας και δοκιμαστικά το χε κάνει 2-3 φορές. Της εχω εξηγήσει πως το κάθε παιδάκι εχει δικό του κρεββάτι και δεν πρέπει να μπαίνει μέσα στης άλλης το κρεββάτι αλλα δέ ξερω τί απο αυτο τη συμφέρει να καταλάβει.  Το κόλπο που σκέφτηκα  ειναι να πηγαίνει η Βίκυ νυσταγμένη του θανατά οπότε να μην έχει όρεξη για πειραματισμούς και σκαρφαλώματα απο κρεββάτι σε κρεββάτι μεσα στη νύχτα. Ή να περιμενω να κοιμηθει πρωτα και μετα να ανεβάσω τη  μικρή…ότι βολέψει καθε μέρα.  Και έχω και την κάμερα/ ενδοεπικοινωνία τη νυχτα οπότε είμαι πιο ήσυχη.  Μή την πατήσει με νοιάζει όχι τιποτα άλλο. ( είναι και η καταραμένη κληρονομικότητα στη μεση!)
Εχθές λοιπόν η νυχτα κύλησε ήρεμα, μόνο κατα τις 7 το πρωί γκρίνιαξε η Άννα γιατι πάλι ειχε γυρισει μπρούμυτα…πήγα τη ξαναγυρισα και συνεχίσαμε τον υπνο μας.

Advertisements

Προετοιμασία για την Ανάσταση

Καλό Πάσχα ...

Το Σάββατο βραδυ 3-4-10 ετοιμαστήκαμε να παμε στην Ανάσταση, στην Αγ. Φωτεινή στο Γάζι οπου απαγορεύονται τα πυροτεχνήματα κλπ. Ήταν η πρώτη φορά που κάναμε Ανάσταση στο Ηράκλειο και όχι στη Μύκονο. ( που κάνουμε κάθε χρόνο από διάφορες συγκοιρίες φέτος μείναμε στη βάση μας)…

Ντυθήκανε τα παιδάκια και έφυγα μετά να πάω κι εγω σιγα σιγά…  Κατεβαίνοντας, η Βίκυ με κοιτάει καλά καλά απο τη κορφή εως τα νύχια, αλλα εντυπωσιάστηκε τόσο απο τη μπλέ σκια που είχα βάλει στα μάτια που γυρνάει και μου λεει:

-Μαμα ωραία μάτια φοράς!
…και συμπληρώνει μετα απο λίγο …”και ωραίο φουτάααανι”.

Απο οσο θυμάμαι με εχει δεί ελάχιστες φορές με βραδυνό ντύσιμο, βαψιμο κ’ φούστα και  μάλλον γι’αυτο ενθουσιάστηκε! Το τι γέλιο έριξα! Μετα με άκουσε να το διηγούμαι στη μαμά μου και χαμογελούσε και καμάρωνε που το χε πει αυτη!

Χριστός Ανέστη σε όλους!

To πρωί Κυριακής του Πάσχα

To πρωί της Κυριακής του Πάσχα η Άννα με τη Βίκυ τσουγκρίζουν το πρώτο τους αυγό!

Το φαναράκι

Η Βίκυ κρατούσε το φαναράκι το Μεγ. Σάββατο. Μή γίνουμε κ' μπουρλότο!

Το αναστάσιμο τραπέζι μας

Το Αναστάσιμο τραπέζι μας.

Όλη μέρα ένα χαμόγελο!

Η Άννα μας είναι το πιό χαμογελαστό μωρό που έχω δει! Και δε το λέω εγω μόνο, το λένε όσοι τη ξέρουν τριγύρω.  Η Βίκυ για να σκάσει χαμόγελο έπρεπε να κάνουμε τάμα!!!!!

Η Χαμογελαστή Άννα

Η Χαμογελαστή Άννα

Άννα

Άννα γελάει........

και συνεχίζει να γελάει!

...και συνεχίζει να γελάει!

Είναι απίστευτο πως γελάει όλη μέρα…μόλις πάς κοντά και της δώσεις λίγη σημασία, ή της μιλήσεις το σκάει, και σε τρελαινει!!!